ویژگی های قرار بازداشت

ویژگی های قرار بازداشت

دستور توقیف کلمه ای است عامیانه که در قانون به آن دستور توقیف یا دستور توقیف گفته می شود; در اصطلاح حقوقی، حکم تصمیمی است که قاضی دادگاه برای حل و فصل اختلاف صادر می کند. حکم برای دعوا قاطع است یعنی با صدور آن تکلیف دعوی مشخص می شود. با این توضیح باید گفت که «امر به تصرف» یا «ترتیب تصرف» حکم محسوب نمی شود، زیرا برای دعوا قاطع نیست.

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که شخصی با امتناع از پرداخت بدهی خود در آستانه پایین کشیدن شما باشد. در چنین مواقعی اولین فکری که به ذهنتان خطور می کند گرفتن حکم وصول بدهی است. اما به یاد داشته باشید که این دستور در موارد حقوقی مانند اختلافات مالی به راحتی صادر نمی شود و زمان بر است. اما اگر پرونده کیفری باشد، قاضی سریعا قرار بازداشت متهم را صادر می کند.

احضاریه در امور کیفری دستوری است که قاضی پرونده در مراحل مختلف برای دستگیری افراد به منظور حضور در دادگاه صادر می کند. به گزارش باشگاه خبرنگاران، انتصاب به دو صورت صادر می شود. گاه در اجرای حکم، قاضی دادگاه برای اجبار شخص به اجرای حکم، احضاریه صادر می کند و گاهی که هنوز متهم متهم نشده است، قاضی حکم به احضاریه از شخص مورد شکایت می دهد. به منظور رسیدگی به حکم و انجام تحقیقات بیشتر. البته در این مورد هنوز مشخص نیست که فرد متهم است یا خیر و فقط اتهام به او وارد شده است و چون دلایلی برای متهم شدن او وجود دارد قاضی این دستور را صادر می کند.

 در این صورت ابتدا متهم را به دادگاه دعوت می کنند و در صورت عدم حضور در دادگاه او را برای رسیدگی به دادگاه معرفی می کنند.

اما در موارد حقوقی در صورتی که امکان ارائه وجه مدیون در اجرای حکم وجود نداشته باشد و یا خود بدهکار وجهی را برای پرداخت بدهی خود ارائه ندهد، می توان حکم وصول کرد، بنابراین قاضی پرونده با اعمال ماده ۲ قانون آیین دادرسی اجرای محکومیت های مالی قرار بازداشت وی را صادر می کند.

 سفارش عادی و موبایل

هر قاضی فقط در حوزه قضایی خود می تواند قرار احضار را صادر کند مثلاً کل استان تهران حوزه قضایی محسوب می شود و قاضی تهران فقط در حوزه قضایی استان تهران توانایی صدور قرار جلب را دارد و در صورتی که شخص برای کسانی که قرار است حکم احضاریه صادر شود، در خارج از حوزه قضایی باید «وکالت» به حوزه قضایی دیگر داده شود.

دستور توقیف نیز به دو صورت اجرا می شود: گاهی اوقات قاضی پرونده ممکن است دستور توقیف را به کلانتری خاصی ارسال کند که دستور توقیف عادی است. اما اگر دستور دستگیری به کلیه کلانتری های حوزه قضایی داده شود به آن دستگیری سیار می گویند.

 البته این دو روش جذب بستگی به اعلام شاکی دارد; به گونه ای که اگر شاکی در دادگاه اعلام کند از محل سکونت شخصی که از او شکایت می کند مطلع است، قرار توقیف عادی صادر می شود. اما در صورت عدم اطلاع شاکی از محل سکونت خود و یا در مواردی که مدیون متواری شده است، شاکی باید این موضوع را در دادگاه اعلام کند تا برای وی دستور وصول تلفن همراه صادر شود. با کمک این دستور بلندمدت، شاکی می تواند در هر نقطه ای که بدهکار را پیدا کند با کمک یک افسر پلیس او را دستگیر و به دادگاه تحویل دهد.