احکام حضانت و ملاقات فرزند 2

قانون مدنی:
ماده 1168 - مراقبت از اولاد هم حق و هم وظیفه پدر و مادر است.

ماده ۱۱۶۹ – برای حضانت اولاد مادر تا دو سال از تاریخ تولد او اولویت دارد. پس از این مدت حضانت با پدر خواهد بود مگر فرزندان اناث که تا سال هفتم حضانت با مادر خواهد بود.

ماده 1170 - اگر مادر در حالی که حضانت طفل بر عهده اوست دیوانه شود یا با دیگری ازدواج کند حق حضانت با پدر خواهد بود.

ماده 1171 - در صورت فوت یکی از ابوین حضانت طفل با او در قید حیات است هر چند متوفی پدر طفل بوده و او پدر طفل باشد. تعیین کرده است

ماده ۱۱۷۲ – هیچ یک از ابوین حق ندارند در مدتی که حضانت طفل را بر عهده دارند از حضانت طفل خودداری کنند. در صورت امتناع یکی از والدین حاکم، حضانت طفل باید به هر یک از ابوین که حضانت بر عهده اوست، باید او را مکلف کند و در صورت عدم امکان یا نافذ بودن تکلیف، حضانت را در محل حضانت به عهده بگیرد. خرج پدر و اگر پدر فوت کرده باشد به خرج مادر.

ماده 1173 - در صورتی که به دلیل عدم مراقبت یا انحطاط اخلاقی والدینی که طفل تحت حضانت اوست، سلامت جسمانی یا تربیت اخلاقی طفل به خطر بیفتد، دادگاه می تواند به تقاضای اقارب طفل یا تقاضای او. ولی یا به درخواست مدعی العموم در صورت صلاحدید تصمیمی برای اتخاذ حضانت طفل اتخاذ کند.

ماده 1173 - هر گاه در اثر عدم مراقبت یا انحطاط اخلاقی پدر و مادری که طفل تحت حضانت اوست سلامت جسمانی یا نظم اخلاقی طفل به خطر بیفتد دادگاه می تواند از اقارب طفل یا تقاضای ولی یا رئیس جمهور درخواست کند. حوزه قضایی باید هر تصمیمی را که برای حضانت کودک مناسب بداند اتخاذ کند.

ماده 1174 - اگر پدر و مادر طفل به واسطه طلاق یا به هر جهت دیگر در یک منزل نباشند هر یک از ابوینی که طفل تحت حضانت او نیست حق ملاقات با طفل خود را دارد تا وقت و مکان را تعیین کند. از جلسه و سایر جزئیات مربوط در صورت اختلاف بین اولیای دم و دادگاه است.

ماده ۱۱۷۵ – طفل را نمی توان از پدر یا مادری که حضانت دارد سلب کرد مگر اینکه دلیل شرعی باشد.

ماده 1176 - مادر مجبور نیست فرزند خود را شیر دهد. مگر اینکه تغذیه کودک بدون شیر مادر امکان پذیر نباشد.

ماده ۱۱۷۷ – طفل در هر سنی باید از پدر و مادر خود اطاعت و احترام کند.

ماده 1178 - پدر و مادر موظفند در حد توان از فرزندان خود مراقبت کنند و از آنها کوتاهی نکنند.

ماده ۱۱۷۹ – پدر و مادر حق تنبیه طفل خود را دارند ولی بر اساس این حق نمی توانند طفل خود را خارج از حدود تأدیب تنبیه کنند.







قانون حمایت از خانواده:
ماده 42- صغیر یا مجنون را نمی توان بدون رضایت ولی یا قیم یا مادر یا شخصی که حضانت و مراقبت از او از محل سکونت مقرر بین طرفین یا همان محل به او محول می شود به جای دیگر یا خارج فرستاد. محل سکونت قبل از وقوع طلاق، مگر اینکه دادگاه آن را مصلحت صغیر و دیوانگان بداند و با در نظر گرفتن حق ملاقات با افراد مستحق، اجازه دهد. در صورت موافقت دادگاه با اخراج صغیر و صغیر از کشور، بنا به درخواست ذینفع، تضمین کافی برای تضمین بازگشت صغیر و صغیر اخذ خواهد کرد.

ماده 43- حضانت اطفالی که پدرشان فوت کرده متعلق به مادر آنهاست مگر اینکه به درخواست ولی قهری یا دادستان اعطای حضانت به مادر بر خلاف مصلحت طفل تشخیص داده شود.

ماده 44- در صورتی که دستگاههای اجرایی موضوع ماده (5) قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب 1395/08/07 موظف به واگذاری یا تملک اموال به افراد صغیر یا سایر افراد صغیر باشند، این اموال باید در تصرف یک شخص، همانطور که توسط PR تعیین شده استosecutor، در محدوده هزینه های عادی زندگی. فرض بر این است که حضانت و نگهداری مهجور بر عهده اوست مگر اینکه دادگاه تصمیم دیگری بگیرد.

ماده 45- رعایت مصالح اطفال و نوجوانان در کلیه تصمیمات محاکم و مراجع اجرایی الزامی است.

ماده 46- حضور اطفال زیر پانزده سال در جلسات دعاوی خانوادگی ممنوع است مگر در موارد ضروری که دادگاه تعیین می کند.

ماده 47- دادگاه با تقاضای زوجه یا سایر اشخاص مسؤول نفقه، میزان و ترتیب پرداخت نفقه را تعیین می کند.

تبصره ـ در مورد این ماده و سایر مواردی که طبق دستور دادگاه باید مستمر از محکوم علیه وصول وجه شود، یکبار تقاضای اجراء کافی است و تا زمانی که حکم دیگری از دادگاه صادر نشده باشد، اجراء ادامه خواهد داشت.