وکیل تهران

شرکت های تجاری

شرکت در قانون تجارت تعریف نشده است و قانون مدنی در ماده 571 این گونه تعریف کرده است: شرکت عبارت است از مجموعه حقوق مالکین متعدد در یک شیء به صورت تقسیم شده. این تعریف شامل همه شرکت ها و توزیع ها می شود، زیرا شرکتی که چندین شرکت دارد با پرداخت مبلغ معینی یک قنات یا راه سازی را تشکیل می دهد و همچنین توزیعی که چند نفر در یک خانه دارند و هر کدام صاحب چند نفر هستند. دانگ ها، هر دو در تعریف فوق گنجانده شده اند. حال اگر بخواهیم شرکت را از توزیع جدا کنیم. باید اینطور تعریف کنیم: شرکت قراردادی است که به موجب آن شرکا متعهد می شوند چیزی را در شرکت بگذارند و در منافع آن شریک شوند. و نیز تقسیم اجتماع حقوق مالکین متعدد در یک شیء واحد به طور مشترک بدون قصد منفعت. تعریف شرکت و توزیع

طبق ماده 572 مذکور، شرکت یا اختیاری است یا اجباری.

قانون مدنی شرکت اختیاری را در ماده 573 و شرکت قهری را در ماده 574 تعریف کرده است:

شرکت اختیاری

شرکت اختیاری یا در اثر عقد و یا در نتیجه شرکایی از قبیل اختلاط اختیاری یا قبول مالی مشترک در مقابل اعمال چند نفر و نحوه آنها حاصل می شود.

شرکت اجباری

شرکت قهری جامعه ای از حقوق مالکان است که در نتیجه ادغام یا ارث به دست می آید.

از مطالب فوق معلوم می شود که در قانون مدنی هم شرکت و هم شرکت را شرکت می نامند.

در تعریف شرکت ذکر شد که قراردادی است که شرکا برای تقسیم سود سرمایه منعقد می کنند. نباید تصور کرد که شرکت صرفاً انتفاعی است و به زیان و زیان توجهی ندارد. بلکه ممکن است شرکت زیان هم داشته باشد ولی چون قصد شرکاء شریک ضرر و زیان نیست زیرا عقلایی نیست که افراد شرکتی تشکیل دهند که باید زیان و زیان آن را داشته باشند لذا در تعریف فوق وجود دارد. ذکر ضرر نیست و چون احتمال ضرر هم داده شده است به همان نسبت تقسیم سود اگر ضرر هم شود قابل تقسیم است مگر اینکه شرط شده باشد.

در تعریف فوق اجتماع حقوق مالکین را بدون قصد منفعت مشترک دانستیم. از این تعریف نباید تصور کرد که جامعه در حال گسترش حقوق مردم در چیزهایی است که هیچ منفعتی ندارد، اما قاعدتاً پولی که منفعتی ندارد، قیمتی ندارد. این است که عمل تقسیم بدون قصد منفعت باشد، نه اینکه هر یک از شرکا از سهم مشاع خود منتفع نشوند.

تفاوت بین شرکت و توزیع

از تعریف فوق مشخص شد که شرکت، جامعه شرکا به قصد منفعت است و قصد منفعت در توزیع وجود ندارد. تفاوت های دیگر آنها به شرح زیر است:

شرکت در نتیجه یک قرارداد و اختیار تشکیل می شود، مانند شرکتی که برای حفر قنات تأسیس می شود. اما غالباً ممکن است تقسیم اجباری باشد، مانند حقی که ورثه پس از فوت وارث در ترکه او می یابند، یا در اثر وزش باد یا اشتباه، دو گاوآهن متعلق به دو نفر با هم مخلوط می شوند.

شرکت برای مدت معین یا نامحدود تشکیل می شود و معمولاً شرکا جز در موارد ضروری یا به حکم دادگاه نمی توانند سهم خود را تخصیص دهند ولی در تقسیم هر شریک هر وقت بخواهد می تواند سهم خود را تخصیص دهد.

در شرکت انتقال سهم الشرکه مشروط به تشریفات است و در برخی از آنها رضایت سایر شرکا الزامی است ولی انتقال سهم مشاع از محدوده هر یک از شرکا

تفاوت شرکت های تجاری و حقوقی

شرکت های تجاری برای اهداف تجاری تشکیل می شوند به همین دلیل مزایا و تفاوت هایی با سایر شرکت ها دارند که در زیر بیان می شود:

شرکت های تجاری دارای شخصیت حقوقی هستند که به شخصیت شرکا بستگی ندارد و خود شرکت نیز توانایی تجارت دارد و دارای اموال و حقوق است اما در سایر شرکت ها شخصیت حقوقی وجود ندارد و اموال شرکت به صورت مشترک متعلق است. به شرکا

قانون شرکت های تجاری را تحت امر خصوصی قرار داده و حتی نوع و شکل آنها را به 7 نوع محدود کرده است و برای هر منظور مقرراتی دارد، اما شرکت های حقوقی تابع اراده شرکا هستند و به هر نحوی که بخواهند انجام می شود. مشروط بر اینکه خلاف قانون مدنی نباشد می توانند شرکت تشکیل دهند.

هر گاه شرکت تجارتی قادر به پرداخت دیون خود نباشد مقررات ورشکستگی مانند تاجران بر آن اعمال می شود اما در سایر شرکت ها چنین مقرراتی وجود ندارد بلکه هر یک از شرکا به میزان سهم خود مسئول پرداخت دیون شرکت می باشد. به همین دلیل در صورت عدم توانایی در پرداخت، مفاد توقیف اقامه شده استبرای او اعمال خواهد شد.

شرکت های تجاری مانند بازرگانان دارای وظایفی مانند الزام داشتن دفاتر تجاری و ثبت تجاری و غیره می باشند که سایر شرکت ها از این قسمت مستثنی هستند.

ماده 18 مواد قانون مدنی

حق انتفاع از اموال غیر منقول مانند حق حیات و اقامتگاه و همچنین حق ارتفاق نسبت به سایر اموال مانند حق عبور و حق وصی و دعاوی مربوط به اموال غیرمنقول مانند. تقاضای خلع ید و امثال آن مشمول اموال غیرمنقول است.

ماده 19 مواد قانون مدنی

اجسامی که می توانند از مکانی به مکان دیگر منتقل شوند بدون اینکه به خود مکان آسیبی وارد شود، متحرک هستند.

ماده 20 مواد قانون مدنی

کلیه دیون از قبیل قرض و قیمت فروش و اجاره عین مستأجره از نظر صلاحیت محاکم منقول است حتی اگر مبیع یا اجاره از مال غیر منقول باشد.

ماده 21 مواد قانون مدنی

انواع کشتی های کوچک و بزرگ و قایق ها و آسیا و حمام هایی که بر روی رودخانه و دریاها ساخته می شوند و قابل جابجایی هستند و کلیه کارخانه هایی که از نظر ساختمانی جزء یک عمارت نیستند در اموال منقول قرار می گیرند. برخی از اقلام فوق ممکن است مصادره شود. با توجه به اهمیت آنها باید تمهیدات ویژه ای در نظر گرفته شود.

ماده 22 قانون مدنی

مصالح بنایی مانند سنگ، آجر و ... که برای ساخت و ساز تهیه شده یا به دلیل آسیب از بنا جدا شده اند، تا زمانی که در ساختمان به کار نرود، داخل منقول است.

ماده 808 مواد قانون مدنی

هر گاه مال غیر منقول قابل تقسیم بین دو نفر تقسیم شود و یکی از دو شریک سهم خود را به قصد فروش به شخص ثالث منتقل کند، شریک دیگر حق دارد قیمتی را که مشتری داده است به او بپردازد و مالک سهم فروخته شده باشد. .

این حق را حق شفاعت و صاحب آن را شفیع می گویند.

ماده 809 مواد قانون مدنی

اگر بنا و درخت بدون زمین فروخته شود حق شفاعت وجود ندارد.

ماده ۸۱۰ مواد قانون مدنی

اگر مال دو نفر در میان وصی یا وصی شریک باشد و یکی از آنها مال خود را به حق وصی یا وصی بفروشد، دیگری حق شفاعت دارد هر چند در خود مال شریک نباشد. اما اگر مال را بدون وصی یا وصی بفروشد، دیگری حق شفاعت ندارد.

ماده 811 مواد قانون مدنی

اگر سهم متعلق به یکی از دو شریک وقف باشد، متولی یا واقف حق شفاعت در مقابل آنها را ندارد.

ماده 812 مواد قانون مدنی

در صورت تعدد فروشنده و بعضى از آنها قابل شفاعت و بعضى از آنها عدم شفاعت، نسبت به بعضى از آنها که به اندازه سهم خود از مقدارى از ثمن مورد شفاعت قرار گرفته اند، مى توان حق شفاعت را اجرا کرد.

ماده ۸۱۳ مواد قانون مدنی

در بیع مفسده حق شفاعت وجود ندارد.

ماده 814 مواد قانون مدنی

اختیاری بودن بیع مانع از شفاعت آن نیست.

ماده 815 مواد قانون مدنی

حق شفعه فقط نسبت به قسمتی از بیع قابل استیفا نیست، صاحب حق مزبور باید یا از آن صرف نظر کند و یا برای کل بیع استیفا کند.

ماده 816 مواد قانون مدنی

شفاعت هر معامله ای را که مشتری قبل و بعد از عقد بیع در مورد شفعه انجام داده باطل می کند.

ماده ۸۱۷ مواد قانون مدنی

بر خلاف شریکی که صاحب حق شفاعت است، مشتری ضامن تفاهم است نه بایع، اما اگر شفعه هنوز به مشتری داده نشده باشد، شفاعت کننده حق رجوع به آن را نخواهد داشت. مشتری.

ماده 818 مواد قانون مدنی

مشتری ضامن عیوب و خسارات و ضررهای وارده قبل از دریافت ضمانت نامه نیست و همچنین در صورت عدم تخطی یا تخطی از آن پس از دریافت ضمانت نامه و مطالبه است.

ماده ۸۱۹ قانون مدنی

تصاویری که قبل از شفاعت در منزل فروشنده به دست می آید، اگر جدا باشد، متعلق به مشتری است و اگر متصل باشد، متعلق به شفیع است، اما مشتری می تواند ساختمانی را که ساخته یا درختی را که کاشته، خراب کند.

ماده 820 مواد قانون مدنی

هر گاه در حین بیع معلوم شود که بایع معیوب است و مشتری ارش را گرفته است، شفیع در موقع حصول شفاعت مقدار ارش را از ثمن کسر می کند.

حقوق مشتری نسبت به بایع نسبت به درک بایع همان است که در قرارداد بیع ذکر شده است.

ماده 821 مواد قانون مدنی

حق شفاعت آنی استه.

ماده 822 مواد قانون مدنی

حق شفاعت قابل اسقاط است. حق شفاعت در مورد هر چیزی که مستلزم انصراف از حق مذکور باشد قابل اسقاط است.

ماده ۸۲۳ مواد قانون مدنی

حق شفاعت پس از فوت شفیع به ورثه یا وراث او منتقل می شود.

ماده ۸۲۴ قانون مدنی

اگر یک یا چند نفر از وراث حق خود را ضایع کنند، بقیه ورثه نمی توانند آن را فقط به سهم خود اجرا کنند و باید از آن صرف نظر کنند یا برای کل بیع اجرا کنند.

ماده 2 قانون تجارت

معاملات تجاری به شرح زیر است:

1) خرید یا تحصیل هر نوع مال معوق به قصد فروش یا اجاره اعم از اینکه توقیف شده باشد یا نه.

2) انجام حمل و نقل از طریق زمین یا آبی یا هوایی به هر نحو.

3) هر نوع عملیات دلالی یا کارمزد یا نمایندگی و همچنین ایجاد هر نوع تسهیلاتی که برای انجام برخی امور از قبیل تسهیل معاملات ملکی یا یافتن خدمه یا تهیه و تحویل مایحتاج و غیره ایجاد می شود.

4) ایجاد و راه اندازی هر نوع کارخانه مشروط بر اینکه برای رفع نیازهای شخصی نباشد.

5) انجام عملیات مزایده.

6) برگزاری هر نوع نمایشگاه عمومی.

7) هر نوع عملیات صرافی و بانکی.

8) معاملات باروتی اعم از تاجر یا غیر تاجر.

9) عملیات بیمه دریایی و غیر دریایی

10) کشتی سازی و خرید و فروش کشتی و کشتیرانی داخلی یا خارجی و معاملات مربوط به آنها.

مفهوم تخلفات اداری کارکنان و مجازات های آن

تخلف اداری شامل هر فعل یا ترک فعل ناشی از قصور یا تقصیر کارمند است که ارتکاب آن موجب مسئولیت و اعمال مجازات های اداری می شود. به عبارت دیگر تخلف اداری عبارت است از ارتکاب اعمال و رفتار ناروا توسط کارمند و عدم رعایت انضباط اداری که منحصر به موارد مذکور در قانون رسیدگی به تخلفات اداری می باشد. لازم به ذکر است ارتکاب جرم توسط پرسنل اداری در صلاحیت دادسرا و سپس دادگاه های کیفری بوده و خارج از موضوع تخلفات اداری است. تعریف، مصادیق و موارد تخلفات اداری.

رسیدگی به تخلفات اداری کارکنان در صلاحیت هیأت های تخلفات اداری است. همچنین آرای صادره برای تخلفات اداری از سوی محاکم اداری قابل شکایت در دیوان عدالت اداری بوده و منحصراً از لحاظ شکلی قابل رسیدگی است.

ذکر این نکته ضروری است که در صورت محکومیت کارمندی به تخلفات اداری، محکومیت کارمند فقط برای مجازات اداری معتبر است و به معنای اثبات جرم نیست. هیأت های رسیدگی کننده به تخلفات اداری در هر مورد پس از رسیدگی در صورت احراز تخلف کارمند یکی از مجازات های مندرج در ماده 9 قانون رسیدگی به تخلفات اداری را اعمال می کنند.

طبق ماده 8 قانون رسیدگی به تخلفات اداری، از جمله مواردی که تخلف اداری محسوب می شود، اعمال و رفتار مغایر با شئون شغلی یا اداری، ایجاد نارضایتی ارباب رجوع یا عدم انجام یا تأخیر در انجام امور قانونی بدون دلیل، تهمت و افترا است. سوء استفاده از حیثیت، زورگیری، اختلاس، تبعیض یا اعمال عمدی یا روابط غیر اداری در اجرای قوانین و مقررات نسبت به افراد، ترک خدمت در ساعات وظیفه اداری، تاخیر مکرر در ورود به محل کار و یا ترک مکرر بدون خروج از محل کار. کسب اجازه، تسامح در حفظ اموال، اسناد و وجوه دولتی و وارد کردن خسارت به اموال دولتی، افشای اسرار اداری و اسناد محرمانه، سرپیچی از دستورات مقامات بالاتر در حدود وظایف اداری و قصور یا قصور در انجام وظایف.

لازم به ذکر است صرف عدم رعایت برخی مقررات یا فراموشی برخی مواد و تبصره های قانونی می تواند موجب مجازات شود و وجود عنصر روانی برای تخلف لازم نیست.

مجازات و ضمانت اجرای تخلفات اداری

طبق ماده 9 قانون رسیدگی به تخلفات اداری، مجازات های اداری عبارتند از:

1- اخطار کتبی بدون درج در پرونده استخدامی

۲- توبیخ کتبی با درج در پرونده استخدامی

3- کسر حقوق و اضافه کاری مشاغل یا عناوین مشابه تا یک سوم ماه تا یک سال.

4- جدایی موقت از یک ماه تا یک سال

5- تغییر موقعیت جغرافیایی خدمت به مدت یک تا پنج سال

6- تنزل یا رد صلاحیت از انتصاب به سمت های حساس و مدیریتی در دستگاه ها و دستگاه های دولتی موضوع این قانون.

7- تنزل رتبه یک یا دو گروه یا تاخیر در اعطای جایزه یک یا دو گروه به مدت یک یا دو سال

8- بازخرید خدمت در صورت داشتن کمتر از 20 سال سابقه خدمت دولتی در مورد کارمندان زن و کمتر از 25 سال سابقه خدمت دولتی در مورد کارمندان مرد با پرداخت 30 تا 45 روز حقوق پایه برای هر سال. خدمات به تشخیص هیئت صادر کننده

9- بازنشستگی در صورت داشتن بیش از بیست سال سابقه خدمت دولتی برای مستخدمین زن و بیش از 25 سال سابقه خدمت دولتی برای کارکنان مرد بر اساس سنوات خدمت دولتی با کاهش یک یا دو گروهی.

10- انفصال از مؤسسه مربوط و انفصال دائم از خدمات و مؤسسات دولتی مشمول این قانون می باشد.

نکته مهم این است که کلیه نهادها اعم از وزارتخانه ها، سازمان ها، مؤسسات و شرکت های دولتی، بانک ها و سایر مؤسساتی که تمام یا قسمتی از سرمایه آنها از بودجه کشور تأمین می شود و همچنین کارکنان شورای اسلامی شهر مشمول این قانون می باشند. مفاد قانون به تخلفات اداری رسیدگی می شود، اما سایر ارگان ها مانند غیرنظامیان ارتش و نیروی انتظامی مشمول قانون استخدام نیروهای مسلح هستند، قضات و اعضای هیات علمی دانشگاه ها تابع مقررات مربوطه هستند. به عنوان مثال نظارت بر عملکرد و رفتار قضات و رسیدگی به تخلفات انتظامی و صلاحیت آنها مشمول قانون نظارت بر رفتار قضات مصوب 1392 است.

در رابطه با شرایط اخذ گذرنامه برای افراد مختلف باید گفت گذرنامه طبق ماده 1 قانون گذرنامه سندی است که توسط مقامات ذیصلاح دولت جمهوری اسلامی ایران مندرج در این قانون برای سفر اتباع ایرانی به خارج از کشور یا برای اقامت در خارج از کشور یا برای سفر از خارج به ایران داده می شود.

بنابراین اخذ پاسپورت برای اتباع کشوری که قصد خروج از کشور را دارند ضروری است.

برای دریافت گذرنامه، فردی با داشتن اصل شناسنامه، کارت ملی، ارائه اصل آخرین گذرنامه و عکس بیومتریک به نزدیکترین دفتر خدمات الکترونیک پلیس یا پلیس +10 مراجعه و گذرنامه خود را دریافت می کند.

در رابطه با شرایط اخذ گذرنامه برای دختران در سنین مختلف، لازم است که هر مورد به طور جداگانه تفکیک و بررسی شود:

قبل از 18 سالگی

طبق ماده 18 قانون گذرنامه افراد زیر 18 سال برای دریافت گذرنامه نیاز به اجازه محضری از قیم قانونی خود (پدر یا پدربزرگ) یا قیم دارند. با این وجود در ادامه تبصره 3 این ماده برای افراد زیر 18 سال که سرپرست آنها فوت کرده و طبق حکم دادگاه به حد رشد رسیده یا دسترسی به ولی یا قیم ندارند و دارا بودن شرایط فوق، دریافت گذرنامه و اجازه خروج از کشور منوط به تایید دادستان شهرستان محل درخواست گذرنامه می باشد.

بین 18 سالگی تا ازدواج

اخذ پاسپورت برای دختران مجرد بالای 18 سال نیازی به مجوز ندارد و می توانند با در دست داشتن مدارک فوق برای دریافت گذرنامه اقدام کنند. لازم به ذکر است که اگرچه زنان مجرد بالای 18 سال مانعی برای اخذ گذرنامه ندارند، اما طبق مصوبه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس برای خروج از کشور باید اجازه ولی را داشته باشند.

بعد از ازدواج

در رابطه با شرایط اخذ گذرنامه برای زنان متاهل، حتی اگر سن آنها کمتر از 18 سال باشد، قانون گذرنامه در بند سه آورده است: زنان متاهل حتی اگر کمتر از 18 سال سن داشته باشند، با رضایت کتبی شوهر و در موارد اضطراری اجازه دادستان شهرستان محل درخواست گذرنامه. که مکلف است حداکثر ظرف سه روز نظر خود را با قبول یا رد آن اعلام کند کافی است. لازم به ذکر است که بر اساس ماده 19 قانون مذکور مرد می تواند هر زمان که بخواهد از اجازه خود صرف نظر کند و بدین ترتیب از خروج زن جلوگیری و تا رفع مانع گذرنامه وی ضبط خواهد شد.

همچنین زنان بالای 18 سال که در زمان تجرد پاسپورت دریافت کرده اند، پس از ازدواج برای خروج از کشور به رضایت همسر خود نیاز دارند.

بعد از طلاق

در مورد شرایط اخذ گذرنامه برای زنان پس از طلاق نیز باید گفت که زنان مطلقه تا سن 40 سالگی برای اخذ گذرنامه نیاز به اجازه ولی قانونی خود یا دادگاه دارند.

با توجه به مواردی که در رابطه با شرایط اخذ گذرنامه برای افراد مختلف بیان شد، در پاسخ به سوال مطرح شده باید گفت که قانون اخذ گذرنامه و اجازه خروج از کشور برای افرادی که فاقد آن هستند. دسترسی به پدر و جد پدری شما منوط به رضایت است دادستان محلی درخواست پاسپورت کرده است. مقالات حقوقی قابل استناد - شرایط اخذ پاسپورت و اجازه خروج

ماده 1 قانون گذرنامه

گذرنامه سندی است که توسط مقامات ذیصلاح دولت جمهوری اسلامی ایران مذکور در این قانون برای مسافرت اتباع ایرانی به خارج از کشور یا اقامت در خارج از کشور یا سفر از خارج به ایران صادر می شود.

ماده 2 قانون گذرنامه

اتباع ایرانی برای خروج از کشور یا اقامت در خارج از کشور یا سفر از خارج به ایران باید گذرنامه دریافت کنند. صدور گذرنامه منوط به ارائه مدارکی است که هویت و تابعیت ایرانی متقاضی را ثابت کند. مدارک مذکور طبق آیین نامه اجرایی این قانون تعیین خواهد شد.

ماده 3 قانون گذرنامه

 خروج از کشور بدون ارائه گذرنامه یا مدارک مسافرتی مذکور در این قانون ممنوع است.

ماده 18 قانون گذرنامه

گذرنامه برای افراد زیر با رعایت شرایط مندرج در این ماده صادر می شود:

1- اشخاصی که کمتر از هجده سال سن دارند و کسانی که با اذن کتبی ولی یا قیم تحت ولایت یا قیم هستند.

تبصره 1 - به استثنای موارد فوق در مواقع اضطراری با تشخیص کمیسیون مرکب از نمایندگان وزارتخانه های کشور، اطلاعات، امور خارجه و شهرسازی و نماینده دادستان کل کشور.دفتری که به دعوت وزارت کشور و در محل این وزارتخانه تشکیل می شود، به آنها اجازه خروج داده می شود. متقاضیان این تبصره موظفند مدارک مربوطه را به اداره گذرنامه تحویل و به کمیسیون مذکور ارسال نمایند.

تبصره 2 - صدور گذرنامه و اجازه خروج از کشور برای افراد زیر هجده سال که پدر و مادر فوت کرده یا به حکم دادگاه مستضعف شناخته شده و با موافقت ولی یا قیم قانونی خود قصد خروج از کشور را دارند بلامانع است. .

تبصره 3 - صدور، تمدید، تفکیک و تمدید گذرنامه برای افراد زیر هجده سال از سوی سفارتخانه های جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور، مگر در موارد استثناء در بندهای این قانون ممنوع است.

تبصره 4 - افرادی که سرپرست آنها فوت کرده و طبق حکم دادگاه به حد رشد رسیده و یا دسترسی به ولی یا قیم ندارند و دارای شرایط فوق الذکر باشند می توانند گذرنامه و خروجی دریافت کنند. مجوز با تایید دادستان شهرستان محل درخواست.

2- مشمولان وظیفه عمومی با مجوز کتبی اداره وظیفه عمومی.

3- زنان متاهل حتی اگر کمتر از 18 سال سن داشته باشند با رضایت کتبی شوهر و در موارد ضروری با اجازه دادستان شهرستان محل درخواست گذرنامه که لازم به ذکر است. اعم از پذیرش یا رد درخواست حداکثر ظرف سه روز کافی است. زنانی که با همسران خود در خارج از کشور زندگی می کنند و زنانی که همسر خارجی انتخاب کرده و تابعیت ایرانی باقی می مانند از شرط این بند مستثنی هستند.